VROEG OP Momale-  Fexhe Le Haut Clocher -Donceel - Verlaine- Viller le Bouillet 23.6 km 19/07/2024

VROEG OP

40ste etappe

19/07/2024

23.6 km Totaal 952.3 km

Momale-  Fexhe Le Haut Clocher -Donceel - Verlaine- Viller le Bouillet

Rond 17 uur komt Patrick thuis van zijn werk. Hij begroeten mij. Na een praatje had ik door dat Noa zijn zoon was en niet van Ludo. We praten verder in wat Engels gemengd met Frans. Hij had ook nog een andere zoon en een dochter, die was nu in Spanje. Zij doet daar aan canyoningen . Dat is met beschermkledij, rots rivieren en watervallen laten glijden naar beneden. Gevaarlijk denk ik. Patrick, vroeg of ik wilde douchen, natuurlijk dat. Zijn woning was bio ingericht. Regenwater om te douchen, wc met een soort van houtschilfers zonder water, om door te trekken. De douche deed deugd, ik ben precies nieuw. Verstodde. We gaan aperitieven zei Patrick, en wat chips op tafel. En een streekbiertje, bio dan. Sorry ben het merk vergeten. Ludo en Noa zaten mee buiten aan tafel. Ludo was kok, hij gaf praktijkles tijdens het schooljaar. Links en rechts gaat hij nog wat koken. De voettocht die ik doe, sloeg wel in, zeker als ik de route kaart boven haal. De gegevens van de logger werd doorgegeven, men kan de taal switchen in alle talen. Patrick vertelde over zijn lange afstanden wandelingen. Hoe hij ook blij was om in tuin van iemand te slapen. Vandaar de aanbieding van zijn tuin via Welkome my Garden. Zijn job was boeren in het klein. Vertelde hem over de 18 mensen die op hun knieën zaten in het veld. Waarschijnlijk zigeuners, zei hij. Aan 5 euro per uur, misschien nog minder. Ja dat is serieus onderbetaald, en komt veelvuldig voor. Dat is even om na te denken…. Patrick nodigde mij uit om te eten, was juist naar de winkel geweest. Ok, ik schuif mee aan, eerst frisse salade, en dan, hoe kan het anders pasta. Wat moet een mens meer hebben. Ik wilde vroeg gaan slapen, om morgen voor de hitte te kunnen aankomen. Goed geslapen op mijn matje. Het was 5.15 uur, Patrick was ook al wakker, en Luna de hond ook. Hier, thee zei Patrick, dat stond al klaar. Ingepakt, alles heeft zijn plaatsje. Patrick bedankt voor zijn gastvrijheid en om 6 uur stipt was ik weg. De zon was nog niet te zien, zat verscholen in licht wolkendek, goede temperatuur dus. Nog altijd eindeloze landerijen. In bijna alle dorpen passeer ik Vierkants hoeven. De oudste die ik zag was van de 17 e eeuw, de andere meestal van de 18 de en 19 de eeuw. Een vierkant dus, met steeds in het midden een binnenhof of ruimte. Hebben de bokkenrijders er iets mee te maken ...? Geschiedenis genoeg hier. Het wolkendek beschermen mij nog steeds, ik kwam aan in Donceel. Aan de kerk een break, drinken en eten. Dan weer op weg richting Verlaine. Langs boerenwegen, elle lang, zo ver je maar kunt zien. Op regelmatige afstanden, mesthopen. Daar vlug voorbij. De kerktorens zag je al van ver, gewoonlijk het centrum van een dorp. Verlaine ook voorbij, een stop, je raad het al aan de kerk. Gewoonlijk staat daar een bank, vandaar. Nu richting tuin bij Tom, in Viller le Bouillet. Een 5-tal km, het was iets voor 11 uur. Een stukje drukke baan, voor ik afsla naar wederom een boerenweg. Nog altijd beschermd door de wolken. Stilaan priemt de brandende zon door de wolken. Meer puffen dus. Vooruit naar de laatste km. Tom komt pas om 17.30 thuis van zijn werk. Heb dus wel tijd maar, ik wil de warmte voor zijn. Aangekomen aan de tuin, ik mocht binnen via een poortje naar de tuin. Mooie plaats. Maar eerst zorgen voor drinken, mijn bus was leeg. Zette mijn rugzak neer, en achter de hoek moet een café zijn. Ik ernaartoe, het was gesloten. Verder dan maar, een 700 meters is een frituur restaurant. Was open, ik binnen, een ijsthee, en nog een ijsthee. Ik bestel een Vol ent Vent, en nog een ijsthee. Honger en dorst was over. Een koffie zei de ober, met een cognac zei ik. De ober bracht de koffie, maar ze hadden geen cognac. Geen probleem zei ik. Daarna betaalde ik. En de eigenares kwam snel naar mij, ik heb wel Calvados zei ze, even dacht ik na, ok zei ik met nog een koffie. Ze bracht de koffie en de Calvados, ik wilde betalen. Nee zei ze, een cadeautje. Nog thans ik had niets van mijn voettocht verteld. Misschien was het op mijn gezicht te lezen. Vooruit dan maar. En nu wachten op Tom. Tot morgen.