Terug in de Oostkantons. Baelen- Welkenraedt - Eupen- Raeren- Lontzen 23.6 km 07/09/2024

Terug in de Oostkantons.

07/09/2024

81 ste etappe

23.6 km  Totaal 1908.5

Baelen- Welkenraedt - Eupen- Raeren- Lontzen

Nog wat nagepraat met Nathalie, over vooral haar kinderen. Ze wil het er het beste voor. De kinderen gaan voor. Het is niet allemaal gemakkelijk, vooral de overstroming heeft nog stevige naweeën. Ik hoop voor haar en haar familie, dat alles de goede richting uitgaat. Duimen maar. In de morgen was ook zij vroeg wakker, en ook haar zoon Michaël was vroeg wakker. Hij wil werk in de zware machine tuigen, zoals graafmachines en zo. Hij heeft er ook getuigschriften van. En is volop op zoek. Desnoods wil hij naar het leger om daar te rijden met zware tuigen. Het ontbijt stond klaar en een lunchpakket. Afscheid genomen van Michaël, en mee met Nathalie naar Baelen.  Een knuffel als afscheid, een goede moeder, en heel gastvrij. Bedankt familie voor jullie ontvangst.

Terug op weg met mijn rugzak en stok. Even oriënteren. En we zijn weer weg. Zoals de route hierboven beschreven, ben ik wel andersom gegaan. Het kwam mij beter uit, want Gerstin uit Lontzen zal mij daar ophalen. Het maakt niet uit, de gemeenten doe ik allemaal. Dus eerst richting Eupen, weinig pad, even maar, dan een kaars rechte baan. Wat minder verkeer, het is zaterdag en nog heel vroeg, iets voor 7 uur.  De dag begint stilaan, en de zon geeft een schitterende kleuren spel aan de hemel.  Juist vooraan Eupen, een weg, verlengd door een pad, gedurende een drietal kilometer. Dat is even een verademing. Ik werd begeleid door een luchtballon, die schuins over mij vloog. Dat moet een mooi tafereel zijn daarboven, met het kleuren pallet door de zon.  Bijna in Welkenraedt, langs het station richting, Lontzen.  Meestal, via de baan, met voorlopig weinig verkeer. Mijmeren dan maar. Er zijn er die vragen naar het onderzoek, van Bpost naar mijn schoenen. Welnu, Bpost heeft niets gevonden en de zaak geklasseerd. Er wordt niets terugbetaald, pakket was niet verzekerd, zegde Bpost. Ook de verzending kosten zijn niet terugbetaald. Omdat zegde zij ge binnen de 5 dagen, dit bedrag moet opeisen. Niets dus. En alles samen een verlies van tegen de driehonderd euro. Degene die nu de schoenen heeft mag fier zijn, amai. Voilà einde van verhaal schoenen. Lontzen was niet zo ver. 

Het was wel bijna, altijd baan. Dan richting Raeren, we zitten nog altijd in de Oostkantons. Het landschap is heel golvend, dus naar boven en beneden. Via een lange baan een kilometer of drie, van Raeren, een pad op, maar wat verder is dat pad verdwenen, wat zoeken, maar nee, ik moest terug. Weer langs de baan, maar nu via een voetpad via de huizen kant. Weldra was ik in Raeren, een café, was er niet, of het was nog niet open, het was 12, 30 uur.  Ik belde naar Gerstin, om mij op te halen, zoals afgesproken. Ze was er vrijwel vlug. We begroeten elkander, ik was blij dat ik mee kon. Mijn tenen begonnen wat pijn te doen, ze vroegen wat rust, verstodde. Aangekomen aan haar woning, besloot ze direct mijn slaapplaats te laten zien. Misschien best eerst douchen, dan kan ik kleren wassen, en kunnen we een boterham eten, ze wist van aanpakken. Ok zogezegd zo gedaan. Maar eerst kwam haar dochter aandraven, Ayko, is haar naam, een juffrouw van 16 jaar. Ze begroet mij. Na de douche een boterham, alles stond klaar. Haar tuin is wondermooi en natuurlijk. Aan tafel, legde ik mijn plannen uit. Gerstin, had zich ingeschreven voor een slaapplaats aanbieding, na de nieuwsuitzending van mijn start in Tienen.

Haar man, Christian, kwam ook thuis, en begroette mij ook. We geraakte aan de praat, in het Nederlands, over mijn tocht en de armoede organisaties. Het was een eerlijk gesprek, waarin Christian, vele vragen stelde, ook vrij kritische vragen. Ook Gerstin, had haar mening, en steunde zeker mijn project. Natuurlijk dit project, zal de armoede niet oplossen, maar de aandacht en solidariteit ten op zichten van de armoede organisaties, kan toch een bijdrage zijn. We waren er het over eens dat uiteindelijk de politiek het zal moeten doen, of je nu wil of niet. Ik vond het een leerrijk gesprek. Ondertussen nam Gerstin het initiatief om, de plaatselijk pers te verwittigen, en bracht de pers op de hoogte van mijn tocht. Maandag, zal de plaatselijke pers bellen, voor een telefonisch interview in het Nederlands.  Ja zo is Gerstin, gewoon om events te organiseren, dat is een deel van haar beroep. Tijd om te BBQ, zij Christian, een speciaal systeem, met weinig houtskool, en aangedreven door luchtcirculatie, kan de BBQ gewoon op tafel gebeuren.  Goed gegeten en een glaasje wijn erbij. Ze praten voor mij speciaal Nederlands, onderling spreken ze Duits en ook Frans. De dochter Ayko spreekt 4 talen, Nederlands, Frans, Duits, Engels. Ja daar ben ik wel wat jaloers op. Nog wat foto's, genomen door Gerstin, een ijsje en koffie, en het is tijd voor mij om te slapen, en dit verhaal te tikken.  Christian, Ayko en haar vriend Nicolas afscheid genomen. En morgenvroeg staat het ontbijt klaar zei Gerstin. Slaap wel. Wat een dag weer. Tot morgen.