Ik neem mijn tijd. Antoing, Brunehaut, Rumes, Doornik. 28.9 km Totaal 4172, 3 km.

Sponsoring....

https://netwerktegenarmoede.be/nl/steun-ons/doe-een-gift

https://rwlp.be/

Ik neem mijn tijd.

71 ste Etappe

09/05/2025

Antoing, Brunehaut, Rumes, Doornik. 28.9 km Totaal 4172, 3 km.

Was een mooi terras, de zon was nog goed aanwezig. Daarna douche, in en opfrissen. Dan op zoek naar eten, naar een bistro, en nam een steak met een glaasje wijn. Terug naar de kamer, en nog naar het nieuws kijken. Er is een paus verkozen, met mijn naam, nee ik moet niet naar Rome, zo Hei…ben ik niet. Gaan slapen, bijna direct in slaap. Ik was weer vroeg wakker, van daag een 28 km. Mijn rugzak in orde gemaakt. Hij weegt nog een 16 kg. Ik heb al wat gerief, een tweetal kilo, achter gelaten. Bij familie en vrienden. Winterkleding is nu niet meer nodig. Alles proper achter gelaten en ik kan vertrekken. Alleen mijn lichte trui aangedaan, regenjas in de rugzak.  Met het ritme van mijn stok vertrokken. Nu naar Brunehaut, een gemeente gelegen aan de grens met Frankrijk. Eerst door de straten van de gemeente. Daarna via kleinere straatjes en wegen. Het landschap is plat hier. Gemengde velden en dieren weiden. Het land is droog, de landwegen liggen vol stof. Een stuk Ravel van een paar km. Brunehaut bereiken via een gewone baan. Daar aan de kerk even rusten. Ik ga te vlug, dacht ik. Na twee uur gaan, zijn het nog 20 km. Ik moet het tempo wat laten zakken. Heb alle tijd, vermits ik er kan zijn na 17 uur. Gisteren naar Karen gebeld. Zij kon me maar vanaf 17 uur ontvangen. Geen probleem. Ik had wat later kunnen vertrekken, maar ik kon niet blijven liggen in mijn bed. Dan maar wat vroeger weg, rond 7.30 uur. Ik had een zee van tijd dus. Verder naar Rumes, meestal via banen en een paar veldwegen. Een bosstrookjes en door de velden. Zeer weinig wandelaars en fietsers. Ik stopte aan een bank, en het is lunchtijd. Sardienen met brood, en stukje chocolade. Na een tijd stapte ik terug op. Nu toch enkele paden, die de velden doorklieven. Het is een mooie zonnige dag. Ik maakte mij al blij voor morgen, mijn jongste zoon Wim komt morgen meewandelen. En we slapen morgen op een camping. Ik zie er al naar uit. Ook Rebekka wandelt mee, voor de Etappe van morgen. Daarna rijdt ze terug naar huis. Mijn stok tikte op de grond. Het landschap bleef plat. In Rumes aangekomen, nam ik een langere pauze. Cafeetjes waren hier niet. Dan het laatste stuk van een tiental kilometers naar De rand van Doornik, nogmaals mijn tempo aangepast, het landschap veranderde licht, licht glooiend en veel struiken en bomen. Een stuk Ravel en wat paden. De zon deed nog altijd zijn best. Maar een hardere frisse wind koelde alles wat af. Bijna was ik er, nog een stukje door een veldweg, en de straat op richting slaapplaats. Daar aangekomen, zaten er twee dames, in het zonnetje gezellig aan een tafeltje. Het was Karen, de gastvrouw en haar vriendin Rita. Het was een prettige begroeting, er werd direct een stoel bijgezet, en ik kreeg een glas fris spuitwater. Dan kwam het gesprek op gang. Het ging over mijn tocht, en ze vroegen van alles daarrond. Ik liet hen mijn kaart, en dat verduidelijkte al veel. Ook info gegeven, over het thema armoede in België. Daar hadden we veel over te zeggen. Karen, zit als free Lancer in de toneelwereld, maar dan voor de industrie. Rita zat in de journalistiek, nu is ze daar mee gestopt. Tijd om jouw kamer te laten zien zei Karen. Ze liet me alles zien. Daarna, douchen, en terug naar beneden. Rita was weer naar huis. Zij zegde mij nog dat ze mijn project ging sponsoren. Bedankt al daarvoor. Karen maakte het eten klaar. Het was pasta, pesto spek, en broccoli. Met een glaasje wijn, het smaakte heel goed. Als dessert, aardbeien van de streek. Nog wat gepraat over mijn project. En ze zegde dat ik morgen absoluut naar Café Oude Hoeve moet gaan. Het is de moeite zei ze. Karen nam afscheid, zij ging wat rusten in de salon. Ik ging naar boven, ook om dit verhaal te maken. We wenste elkaar beide goede nacht. Een zeer vriendelijke vrouw, ik had het weer getroffen. Tot morgen.