Hot Day Morhet Station - Bastogne - Bertogne 27.3 km 11/08/2024

Hot Day

58 Ste etappe

11/08/2024

27.3 km Totaal 1380 km

Morhet Station - Bastogne - Bertogne

“In de kring”, gemaakt door kinderen, school (?). Had ik boomstam stoeltjes en een tafeltje van hout. Kon ik mijn steak op bakken. Vuurtje boven en we beginnen eraan. Ik had geen boter voor de steak, maar met een t-fal pannetje viel dat nog mee. Tomaten met wat zout en brood. Alles opruimen, en de tent in. Er zitten precies wel geesten .... Want internet sloeg kadul. Verbinding op FB wel maar iets versturen ging niet. Morgen dan maar. Het bos kraakte, dat waren de hoge takken van de bomen, denk ik toch.... Slapen dan maar. Om 06.15 eruit, en weg om 7 uur. Een afgebroken spoorlijn op. 11 km lang tot voor Bastogne. Je begrijpt dat is een oneindige lange weg. Omgeven door struiken, en dieper gelegen. Gaf dit weinig zicht van de omgeving. Af en toe een uitzicht, alsof je door een venster zag in een rijdende trein. Een enkele fietser en ook voetganger met hondje…verder weinig beweging. Tijd genoeg om te denken, ja mijn schoenen zijn nog steeds niet terecht. Morgen bellen naar bpost, en ik zal ook de nr. van de klacht hier morgen opzetten. Iedereen die op de bpost werkt roep ik op om eens te horen...wat kan ik anders doen. Ik heb ze binnenkort nodig. Deze die ik aan heb zijn goed voor de Ardennen, maar een beetje te zwaar. De zolen zien er nog goed uit …maar hoe lang nog,

Een break dan maar, straks in Bastogne, water bevoorraden, en batterij opladen. Eten heb ik nog. Het is een lange rechte weg, gewoon km malen. Af en toe de zon, maar meestal schaduw van de bomen, het zijn mijn vrienden die voor wat koelte zorgen. Nog een paar km, voor ik aan de rand van Bastogne ben. Nog eerst een break, water is bijna op. Buiten mijn bus heb ik nog een lege plastieken fles, van een liter. Om straks te vullen. Einde lange weg, aan het station waar geen trein meer komt. De stad in, op zoek naar terrasjes. De eerste de beste, gaan zitten. Het was een bakker, die ook ontbijt voorziet, via self service. Mijn batterij in de hand, twee broodjes met gelei. Batterij wordt opgeladen. Wat eten en drinken. Nu nog mijn bus en plastieken fles vullen. Volgens gps nog 12 km, maar in mezelf dacht ik dat het er wel meer zullen zijn. Het was bijna 11 uur. De zon schijnt in volle ornaat. Pet op rugzak aan en hop. Een kriskras van straatjes. Eindelijk buiten de stad, even verder een wandelweg richting, Bertogne.  Aldaar moet ik nog wel een slaapplaats zoeken. Zal veel zweten, de bosweg ging slingerend op en neer. En dan uit het bos, dat kan tellen, zonder genade scheen de zon. Ik zag dat er de volgende km weinig schaduw zal zijn. Even drinken, pet op…en we gaan ervoor. Een tweede hindernis, was de weg zelf, er lagen dikke stenen juist gedumpt, gevaarlijk om over te lopen, en uw voet om te slagen. Die man die dat beslist heeft, zal hier waarschijnlijk nooit komen. In de weinige schaduw, zag ik twee mountain bikers, te voet naar boven komen. De stenen zeiden ze, dat is zeer gevaarlijk. En met een treurig gezicht gingen ze voort. Ja dat kan ik begrijpen. Mijn gezicht kan ik zelf niet zien... via een foto misschien... nog een 6 km het werd niet warm maar heet, ieder schaduwplekje was goud waard, een briesje er bovenop. Mijn T-shirt kletsnat...normaal moet dat toch drogen in de zon. Dan toch een beetje schaduw, niet voor lang. Nog een tweetal km. Ik kwam aan huizen, en onmiddellijk geblaf van loslopende honden. Ze waren met drie...en ja de dapperste viel mij aan. Mijn stok had ik in hand. Hij bleef nader komen tot op een paar meter, ik bukte mij om een steen op te rapen...en weg was hij. Maar onmiddellijk was hij er terug, bukte mij opnieuw voor een steen…en weer was hij weg. Dat had ik onthouden in mijn trip naar Turkije. Van een schaapsherder die deed dat ook om honden te verjagen. Een beetje verder, sprak een bewoner mij aan over de honden. Zij zijn gevaarlijk zij hij, ook voor mijn kinderen. Maar normaal komen de honden niet op straat. Ja dat heb ik gezien. Hij wenste mij een goede tocht, en ik ging verder. Aangekomen in Bertogne, zag ik een toeristenbureau dat open was. Ben daar fris water gaan halen. Er stond een dame die vroeg naar waar ik ging. Ja heel de uitleg gegeven, verbaast vroeg ze mijn leeftijd. Ze ging in haar ijskast en gaf me een frisse Sprite Goede reis, zei ze. Terug op weg, slaapplaats zoeken. Het is heel warm, toch nog een km verder moeten gaan, bij een monument van Engelse soldaten. Erachter in het bos. De plaats voor mijn tent plat gemaakt, het ging een beetje af, maar heb dat aangepast. Tent op, en rust, en dit verhaal.... Tot morgen.